Het verhaal van Dylan, 20 jaar;

Op dit moment volg ik de opleiding marketing en communicatie maar ik wil graag in de zorg gaan werken, met name het werken met jongeren of verslaafden spreekt mij aan. In mijn vrije tijd speel ik graag een potje voetbal of ga ik op stap.

Mijn jeugd is lang niet altijd gemakkelijk geweest, ik heb ADHD en trekken van Autisme. Omdat mijn moeder veel problemen heeft en ik geen contact heb met mijn vader, zijn mijn opa en oma mijn pleegouders. Ik woon al sinds mijn zevende bij hen. Als gevolg van de problemen die ik thuis had, is mijn eigen slaapkamer altijd mijn veilige plek geweest en nog steeds. In mijn gedrag ben ik angstig en vermijdend, onzeker en heb een gebrekkige motivatie voor het zelf verantwoordelijkheden pakken. Dit alles maakte dat er in het contact met opa en oma veel stress momenten en ruzies waren.

In de afgelopen jaren heb ik veel hulpverleners zien komen en gaan. Helaas hebben zij bijna nooit bij mij een aansluiting weten te vinden. Een gesprek waarin ik kon zeggen wat ik vond kwam er bijna nooit van. Na een goed gesprek met iemand van het sociale wijkteam is uiteindelijk Prolis ingeschakeld.

De gesprekken met Wesley van Prolis verliepen anders, hij heeft zich gefocust op één speerpunt; het uit bed komen. Ik vond dit erg moeilijk en soms nog wel. In de gesprekken keken we naar wie wat deed in het starten van de dag. Want niet alleen was ik niet gemotiveerd om uit bed te komen, mijn opa en oma waren juiste extra gemotiveerd om mij uit bed te krijgen. Dit omdat ik anders problemen zou krijgen op school, zoals al wel vaker was gebeurd. Dit zorgde dus vaak voor ruzie die dan de hele dag kon duren. Na meerdere gesprekken hierover en continue te bespreken wat er wel goed ging merkte ik langzaam verandering bij mijn opa en oma en ook bij mijzelf. We zagen dat niet alleen het starten van de dag beter ging maar dat ook andere zaken. Ik had meer energie, dus ging niet meer ’s middags na school op bed liggen, ook ben ik weer gaan voetballen. Inmiddels heb ik zelfs een vriendin en een baantje gevonden.

Het contact tussen mijn opa en oma en mijzelf is zo verbeterd dat ik na een jaar met ondersteuning van Prolis kan zeggen dat ik weer het gevoel heb dat ik bij mijn opa en oma terecht kan en dat we weer normaal een gesprek kunnen voeren. Het feit dat Wesley sturend is geweest in de gesprekken met zijn vragen en in bijvoorbeeld wie er aan het woord was heeft hier zeker aan bij gedragen. Uiteindelijk heeft het traject me meer gebracht dan ik verwacht had en weet ik dat als ik nog een vraag heb ik altijd nog even kan appen of bellen.